Het bier heeft een inktzwarte kleur met een ogenschijnlijk hogere viscositeit. Het beige schuim is stevig en blijft goed hangen aan het glas.
De geur is een mengsel van citrushoppen en donkere moutsoorten. De donkere moutsoorten springen er uit. De stijl Black IPA moet het volgens het boekje niet hebben van de gebrandheid of roast van donkere moutsoorten en daarmee wijkt dit bier al meteen af van de gebaande paden. De donkere mouten geven het bier een redelijk intense gebrande geur die droppig en koude koffie ademt, maar zeker niet het niveau van een Imperial Stout heeft. De tweede laag zijn de hoppen met als smaakbepalers de harsige Cascade aangevuld met Simcoe die de nodige mango's tevoorschijn tovert. De geur is ondanks de koudhop niet extreem hoppig.De smaak begint met een stevige bitter, gevolgd door de smaken van drop, koude koffie en koetjesreep. De verre uitvergisting door de Super High Gravity gist heeft weinig restzoet achtergelaten en dit legt de balans van het bier duidelijk in het voordeel van de bitter. De bitterheid is hoog en gelukkig nog op een niveau waarbij er niet na elke slok een slokje water genuttigd dient te worden. De volgende hoppigheid is mooi strak, met de Cascade als harsige, recht in het gezicht citrushop, en de Simcoe voor de exotische fruitigheid die bijna de toevoeging van echte mango's suggereren. De ruime hoeveelheid roggemout valt enigzins weg tegen de sterke smaken, maar lijkt een kruidige, iets vettige smaak op te leveren. Op alle vlakken is er spannends te proeven en het bier is daardoor boeiend tot het einde van het glas. De doordrinkbaarheid valt door de bitterheid en hop, iets lager uit dan gehoopt, maar we zijn zeker tevreden.
