Het is geen tripel in de klassieke zin van het woord. Verwacht geen overdadige bitterheid of hoparoma's, zelfs geen fruitig Belgisch gistkarakter. Nu ik het zo opschrijf, heeft het eigenlijk helemaal niets met een tripel te maken. Fantasiebier komt misschien beter in de buurt, maar dat vind ik altijd zo'n belegen term, maar voor deze ene keer maakt het me niet uit. Dop eraf en schenken maar!
De kleur is wat oranje, roodachtig met een mooie dichte schuimkraag. Er is voldoende koolzuur aanwezig. De schuimkraag is fijn en blijft mooi aan het glas plakken.
De geur is zoetig met een licht fruitige geur die doet denken aan lychees en rozebottels, eigenlijk het meest op roosvicee. Er is een fruitigheid die van de hop afkomstig lijkt. Ik ruik een fruitige, licht harsige hoppigheid.
De smaak is eerst vrij bitter. De berekende 50 IBU is best fors en achteraf had dit best een punt of 20 omlaag gekund. De bitterheid trekt de balans nu flink van zijn plaats. De bitterheid is op IPA-niveau en daardoor is het fruit minder te proeven. Het zoetige mondgevoel compenseert het bitter nog enigzins, maar het feit blijft dat het bier te bitter is voor een fruitbier, of bier met fruit, hoe je het maar benadert. De smaak van de cactusvijgen is ondanks alles toch best aardig te proeven. Het is een subtiele smaak die doet denken aan meloen, lychees en rozebottel. Toevallig ook deels de omschrijvingen die de El Dorado hop beschrijft, dus ergens overlappen de smaken elkaar.
Voor een volgend bier met cactus zal ik de bitterheid flink omlaag brengen om het bier meer te focussen op het fruit. Elk boek of artikel bevestigd dat een fruitbier niet bitter moet zijn en dat kan ik bij deze ook bevestigen.
