Toen ik met brouwen begon in moeders keuken, was er één bierbrouwforum en een enkele site over bierbrouwen. Het was voldoende om de basis van het brouwen te leren en apparatuur zelf te maken om te filteren en koelen. In mijn directe omgeving was er niemand die dezelfde interesse voor bier en brouwen had. Nu zijn er zoveel sites dat je soms door de bomen het bos niet meer kunt zien. In het begin van mijn brouwcarrière kreeg ik veel vragen over hoe je van graan nu eigenlijk zo'n heerlijk bier kunt maken, hoe bier bitter wordt tot aan hoe je die doppen op de flessen krijgt. Nu zijn er zoveel 'experts' die allemaal verstand hebben van bierbrouwen. Ik sta vol verbazing te kijken als hobbybrouwers na 2 jaar thuisbrouwen met een commerciële brouwerij beginnen en dat dan ook heel goed doen. Het zijn mooie tijden voor het bier en zoveel brouwerijen en hobbybrouwers zorgen natuurlijk alleen maar voor meer goed en beschikbaar bier.
Op sommige momenten voel ik me als hobbybrouwer als een personage uit de Britse serie Little Britain: The Only Gay In The Village. Net als hij, maar dan natuurlijk als de "Only Brewer In The Village" ontken ik het liefst het bestaan van zoveel andere bierbrouwers om maar lekker bijzonder te blijven. Aan alle kanten schieten brouwers voorbij die ogenschijnlijk alleen maar heerlijk bier brouwen. Brouwen is niet langer een mysterie, men heeft het geheim ontdekt hoe je van mout, hop, water en gist een prachtig schuimende godendrank kan produceren. En nu de aap toch uit de mouw is, het IS eigenlijk ook helemaal niet zo moeilijk, want eerlijk gezegd: bierbrouwen wordt al honderden, of duizenden jaren gedaan, dus hoe moeilijk kan het zijn?
Het bier schenkt in met een gele kleur en een romige schuimkraag. Het laatste deel van het flesje brengt wat troebel met zich mee, maar het is tenslotte een tarwebier, dus het is toegestaan.
De geur heeft wat witbierachtigs in zich, het zal de tarwemout zijn. Een lichte weeïgheid. Daarnaast is de hoppigheid goed te ruiken, zonder echt te barsten van het hoparoma. De Amarillo is fruitig en de El Dorado wordt vaak omschreven als winegum. Het zijn geen citrushoppen en het bereikt niet het niveau van een IPA. Er is weinig tot geen gistkarakter aanwezig en dat is ook de bedoeling geweest.
De smaak is het meest prettige onderdeel aan het bier. Simpel omschreven is dit een tarwebier met een hogere bitterheid en hoparoma. De gebruikte tarwemout biedt een granigheid en volheid, de bitterheid is voor een normaal witbier te hoog, maar geeft het bier een goede kick. Het hoparoma is prettig, de fruitige hoppen zijn fris. Een goede verbetering voor een volgende versie is het omhooghalen van het hoparoma. Dit zou volgens de bierstijl beter passen en zou het bier wat 'specialer' maken. Het mondgevoel van het bier is dun genoeg om het doordrinkbaar te maken, maar niet waterig, eerder licht plakkerig.
Ik ben dik tevreden met het resultaat, er is altijd wel iets om te verbeteren. Beetje meer body, beetje meer hoparoma. Verders niks.
